TAMARA LEBÓN: “NA FOTOGRAFÍA DE ANIMAIS HAI QUE OBSERVALOS E ENTENDELOS, AÍNDA QUE AO FINAL SEMPRE MANDAN ELES”

•Lebón participou no Outono Fotográfico da Casa da Xuventude de Chantada coa mostra “Segundas Oportunidades”, na que desenvolve un emotivo proxecto sobre historias, gráficas e escritas, de abandono animal

 

•Veterinaria e fotógrafa, a monfortina Tamara Lebón especializouse en fotografía de animais, reunindo as súas grandes paixóns •Esta enerxía contáxiase ao público das varias exposicións que realizou no sur de Lugo • Na actualidade, Tamara Lebón traballa nun ambicioso proxecto sobre fotografía ecuestre • O Outono Fotográfico continúa na Casa da Xuventude  de Chantada cunha exposición, ata mediados de decembro, dos traballos presentados ao Concurso

 

Tamara Lebón coa súa mostra “Segundas Oportunidades”, no Outono Fotográfico da Casa da Xuventude de Chantada. CXC
• De onde e dende cando vén o seu gusto pola fotografía?
Case dende que teño memoria lembro ter unha cámara na man. Regaláronme a miña primeira cámara cando fixen a Comunión e foi unha masacre de carretes… eu pasaba a vida cos meus animais e cando tiven a cámara non paraba de facerlles fotos, a miña maior preocupación era ter recordos de todos e cada un deles cando xa non estiveran aquí, para poder ter esas imaxes sempre e poder revivir eses momentos… Creo que é a maxia que vexo na Fotografía, todo o que pode chegar a transmitir un simple papel con imaxes, todo o que nos pode facer revivir e lembrar… Recordo que na casa pedíanme que freara un pouco, porque os revelados eran caros e eu era un auténtico perigo coa cámara… ¡¡foi de agradecer que apareceran as cámaras dixitais!!
Os animais, domésticos principalmente, protagonizan a súa obra fotográfica. Saben ser bos modelos? Que representan para vostede?
Ser son os mellores modelos, saen guapos case sempre, polo menos para min (non podería ser neutral nisto!!), non mostran esa tensión excesiva que levamos nós ó estar diante dunha cámara, tan só tes que entendelos e saber cómo levar cada situación… Bueno, se o pensas realmente na xente pasa igual. Ás veces non o poñen fácil, algún porque está tan atento a ti que non hai forma de que pases desapercibido e en canto vas facer click xa o tes enriba; outros porque non paran nen un segundo quietos, e outros polo contrario, porque se dormen; outros é coma se tiveran un radar anti-fotos e cando vas facerlla poñen de golpe o cu cara a cámara, ou xiran a cabeza… E logo si, hai algún que posa coma os modelos profesionais e case quererías aprender del…
Para min representan o meu mundo, a miña vida, básicamente… Crecín entre eles, foron coma irmáns para min, aprendín deles valores dos que carecen moitas persoas e en gran parte débolle-la persoa que son hoxe en día. Sinto que entre eles encaixo, non me costa nada entendelos e sempre digo que teríamos moito que aprender deles… Cando me poño a facerlles fotos desconecto do resto do mundo, tan só estamos eles, a cámara e máis eu… Creo que podería estar todo o día observándoos, atenta a cada xesto, a cada mirada, a cada movemento… Non imaxino a miña vida, a miña existencia, sen eles…

 

Lebón captou o rostro de Mía, que con apenas un mes apareceu abandoada preto de San Vicente cos seus irmáns. EC
Hai algunha particularidade técnica, ou algunha anécdota, vinculada a realizar fotografía de animais?
Bueno, á parte dos moitísimos casos nos que varios intentaron comerse parte do meu equipo… A anécdota que lembrarei sempre foi cando unha egua á que lle teño moito cariño, pois fun mediadora na súa adopción, quixo descubrir a que sabía un vestido de Comunión coa pequena dentro do mesmo… Loxicamente non é o mesmo dicilo que velo, pero teño o momento tan grabado que é imposible que non o lembre cun sorriso na cara. Cabe dicir que non lle pasou nada nen ó vestido nen á nena, que hai xente moi alarmista!! Meteuno na boca en plan “a ver isto a que sabe…”, tirou para arriba, a pequena comezou a berrar “mamá!! o vestido!! o vestido!!” dando saltiños sen saír do sitio, e nun segundo a propia egua escupiuno botando a lingua fóra e todo, co que supoñemos que non sabe ben… Houbo xente que non cría que fora cousa da egua e preguntábanos cómo lle suxeitaramos o vestido á boca… Cos animais é importante observar moito, entendelos e poderte anticipar un pouquiño, pero moitas veces tamén é sorte… ó final sempre mandan eles… Da parte técnica poderiamos estar falando horas e horas, pero podería dicir que o fundamental resúmese nunha soa palabra: Paciencia.
Na exposición “Segundas oportunidades”, no Outono Fotográfico da Casa da Xuventude de Chantada, cada foto levaba escrita unha historia. Como foi o proceso de creación?
Cando presentei a idea e vin posible a súa creación, pedín voluntarios por facebook. Non pensei que nunha soa mañá xa tivese case chea a lista de participantes, de feito houbo xente que se enterou tarde e que xa me dixo que faga unha segunda parte… Cada voluntario contoume o seu caso, algún moi triste por certo, e ó longo dos seguintes meses fun quedando pouco a pouco coa xente como mellor puidemos, pois dependiamos de traballos e do tempo, que a maioría das fotos foron en exteriores e foi empezar a quedar e empezar a chover durante meses… De tódalas fotos que fixemos, seleccionamos unha de cada animal para expoñer, e unhas cantas a maiores para crear un vídeo. Foi todo moi emotivo, recoñezo que chorei moito…
O gran Beethoven vive en Sober, adoptado logo de ser abandoado nun traslado de domicilio. Tamén Alma pasa en Sober a súa vellez, tras sufrir desprezos pola deformidade do seu ollo. EC

En xeral, nas súas fotografías, prima a mensaxe, ou a captación artística e técnica?
Para min o máis importante é a mensaxe, o sentimento, o que poidas transmitir cunha imaxe. Por suposto que a técnica é importante, moito, pero para min unha fotografía pode ter unha técnica perfecta, un procesado inmellorable e todo o que queiras, que coma non me transmita nada, nen me vai nen me ven… Insisto: para min. Ademáis que a Fotografía é algo moi subxectivo, moi persoal, tanto para quen a fai como para quen a mira, sempre vai depender dos ollos que miran… Cada un ten a súa forma de ver a través dun visor e non hai unha forma mellor que outra, tan só son diferentes e son totalmente respetables todas. Unhas gustaranlle máis a uns, outras a outros, unhas máis naturais, outras máis artificiais… pero todas respetables. Coma se di sempre: para gustos, cores.•

 

 

 

Deja un comentario

Your email address will not be published.

*